یاداشت های گاه و بی گاه

احتیاج به یه دوست دارم. در واقع احتیاج دارم کسی دوستم داشته باشه.

دلم دختر می‌خواد. یه دختربچه‌ی 5 ساله.

او شمالم بود و جنوبم ... شرقم و غربم ... هفته کارم و یکشنبه استراحتم ... ماهم، نیمه شبم، کلامم و آوازم ... گمان می‌کردم عشق همیشگی است ... اشتباه می‌کردم ...

" ویستن اودن "

گاهی احتیاج به کسی داری که بگه دوستت داره حتی اگه مثل تو فکر نکنه حتی اگه همیشه اشتباه کنی. حامی برات خواهد بود حتی اگه باهات مخالف باشه.

 آدم که با خودش تعارف ندارد. خودکشی چیزی است مربوط به دنیای بیرون از من. بعضی وقت‌ها جذاب، اما بی‌نهایت دور. 

بعد از سال‌ها حس کردم اونقدر جسارت دارم که میتونم تمومش کنم، اما مثل مارگاریتا که به مرشد گفت: نمیخواهم آخرین خاطره‌اش از من این باشد که نیمه شب ترکش کردم.

منم نمیخوام آخرین خاطره‌ش از من این باشه که نوروز ترکش کردم. اما میدونم تا تموم شه چیزی از جسارتم نمونده.

نوروز لعنتی.

گمم.

واقعن من یه وقتی  دوستت داشتم؟ !

به کدوممون این وسط بیشتر ظلم میشه.

شده مثل مسابقه. هر کی بیشتر اون یکی رو عذاب بده امتیاز بیشتری داره.